Szczelna blokada informacyjna na temat polskich protestów w USA przeciwko plemiennemu dziedziczeniu w ramach ustawy 447

Kategorie: 

Źródło: `twitter

Polacy z USA zorganizowali protesty w sprawie plemiennego dziedziczenia dla organizacji żydowskich, do którego USA chce zmusić Polskę w ramach ustawy 447. Wczorajsze demonstracje zostały zupełnie przemilczane przez media, a nawet były zwalczane i to zarówno przez platformę YouTube, która zabroniła relacji na żywo z tych wydarzeń, jak i przez przedstawicieli polskich władz, którzy stwierdzili, że protest przeciwko ustawie 447 to dzieło rosyjskiej agentury. Zarządzono też szczelną blokadę informacyjną na temat protestów, nawet Polska Agencja Prasowa nie wspomniałą o tym ani słowem!

 

Polacy w USA słusznie uważają, że ustawa zobowiązująca Departament Stanu do nacisków na rządy państw sygnatariuszy tzw. Umowy Terezinskiej w celu wypłacenia bezspadkowych roszczeń majątkowych opartych nie o zasady prawa rzymskiego, ale plemienne - to wielkie zagrożenie dla naszego kraju. Obecne polskie władze najwyraźniej tak nie uważają, bo jeszcze na etapie legislacji niesławnej ustawy 447, robiły co mogły, aby zniechęcić środowiska polonijne do podnoszenia w USA kwestii nienależnych roszczeń żydowskich do mienia POlaków, którzy umarli bez spadkobierców.

Źródło: `twitter

Polska dyplomacja nie tylko nie wsparła działań tamtejszych Polaków, ale wprost im je odradzała sugerując w rozmowach w Nowym Jorku, że rząd pracuje nad wyłączeniem Polski z działania ustawy 447. Trudno powiedzieć ile w tym prawdy, ale jeśli trwały wtedy takie negocjacje to musiały ponieść fiasko na całej linii, o czym świadczą ostatnie wypowiedzi Sekretarza Stanu USA, Mike'a Pompeo i jego wysłanniczki do Polski, pani ambasador Georgette Mosbacher, którzy zażądali ich uregulowania!

Źródło: twitter

Gdy na fali tych połajanek stało się jasne, że Polska zostanie zmuszona do zapłaty wielu miliardów dolarów haraczu za pozostawione bezpotomnie mienie Polaków pochodzenia żydowskiego, wzbudziło to falę oburzenia wśród amerykańskiej Polonii. Dlatego pojawił się tam pomysł zorganizowania kolejnych protestów, które miały wczoraj miejsce w kilku miastach w USA. Najwięcej osób zebrało się przed konsulatem Izraela oraz na Federal Plaza w Nowym Jorku. Podobne protesty odbyły się również w Chicago, Los Angeles, Filadelfii, Bostonie oraz Hartford.

Demonstracje bardzo nie spodobały się obecnym polskim władzom, które podjęły próbę ich zablokowania kilkoma kuriozalnymi interwencjami. Posunięto się nawet do tego, że zgodnie z ostatnim trendem, zasugerowano, iż to nie zaniepokojona o losy ojczyzny amerykańska Polonia tylko rosyjskie służby stoją za organizacją protestów i w związku z tym odradza się udziału w nich. Mimo to tysiące Polaków w USA poszło na te demonstracje. W Nowym Jorku polonijni protestujący musieli też stawić czoła kontrmanifestantom z lewackiej bojówki Antifa.

Źródło: twitter

Skoro nie zdołano zapobiec organizacji tych protestów postanowiono zastosować całkowitą blokadę informacyjną o nich. Wszystkie transmisje na żywo w ramach serwisu YouTube zostały wyłączone. O ich przebiegu nie informują również polskie media głównego nurtu. Demonstracji przeciwko act. JUST 447 demonstracyjnie nie zauważa większość redakcji z Polską Agencją Prasową włącznie. Ewidentnie przyjęto metodę przemilczenia protestów, co ma zasugerować, że skoro o tym się nie mówi to w ogóle nic takiego się nie odbyło.

 

Widząc ostatni rozwój wypadków trudno zrozumieć dlaczego Polacy w USA protestują, a Polacy w Polsce nie czują takiej potrzeby. Możliwości są dwie: albo polonia amerykańska jest przewrażliwiona na punkcie bezspadkowych roszczeń żydowskich, albo po prostu Polacy - poprzez szczelny kordon medialny - są utrzymywani w niewiedzy na temat zagrożeń dla naszej ojczyzny które płyną z amerykańsko-żydowskiego sojuszu zawartego w celu wymuszenia rasowego dziedziczenia działającego magicznie z jakiegoś powodu tylko dla jednego jedynego narodu na świecie.

 

 

 

Ocena: 

Średnio: 5 (4 votes)

Komentarze

Portret użytkownika MDG

Żydzi jako Naród Wybrany ma

Żydzi jako Naród Wybrany ma prawo żyć w Polsce. Żaden pachołek jak ty nie będzie mówić kto gdzie ma mieszkać.

Żydzi zaprowadzili porządek u siebie i ku chwale Wielkiego Narodu Żydowskiego prą do przodu niezwyciężeni i nieumęczeni w walce o chwałę, pokój i dostatek.

Portret użytkownika euklides

Pseudo-żydzi to naród diabła,

Pseudo-żydzi to naród diabła, według słów samego Jezusa.

"Gdyby Bóg był waszym Ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie, lecz On Mnie posłał. Dlaczego nie rozumiecie mowy mojej? Bo nie możecie słuchać mojej nauki. Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. A ponieważ Ja mówię prawdę, dlatego Mi nie wierzycie. Kto z was udowodni Mi grzech? Jeżeli prawdę mówię, dlaczego Mi nie wierzycie? Kto jest z Boga, słów Bożych słucha. Wy dlatego nie słuchacie, że z Boga nie jesteście"

Uważam, że dla kłamców, złodziei i morderców nie ma miejsca w Polsce.

Portret użytkownika nadal wybrany?

Tak, bardzo, bardzo dawno

Tak, bardzo, bardzo dawno temu Żydzi rzeczywiście byli ludźmi wybranymi przez Boga Stwórcę. Zdecydowanie, byli bogobojni i wyjątkowi na tle ówczesnych narodów! Tylko oni wyczekiwali Zbawiciela ludzkości, i dokładnie wyliczyli kiedy się narodzi na Ziemi, a gdy powiedzieli to Herodowi, to ten morderca rozkazał zabić maleństwa) Niestety, tylko Żydzi nie rozpoznali prawdziwego Mesjasza, Syna Boga Najwyższego, Jezusa z Nazaretu!

Królestwo Izraela swój rozwój zawdzięczało wielkim królom, Dawidowi oraz Salomonowi (ten zbudował w Jerozolimie
Świątynię), po którego śmierci (ok. 922 p.n.e.) konflikty międzyplemienne doprowadziły do rozpadu królestwa na część pn. (Izrael) i pd. (Juda). W VIII w. p.n.e. Izrael został podbity przez Asyrię, natomiast Judę w VI w. p.n.e. zniszczyła Babilonia, a ludność
wysiedlono.

Po upadku państwa babilońskiego Palestyna weszła w skład imperium perskiego, a w IV w. p.n.e. – monarchii Aleksandra III Wielkiego. W II w. p.n.e. zamieszkane przez Żydów obszary Palestyny uzyskały niepodległość (rządy Machabeuszy), od 63 r. p.n.e. podlegały
Rzymowi jako państwo sprzymierzone, zaś w 6 r. n.e. stały się rzymską prowincją (Judea); w tym okresie w Palestynie żyło ok. 2,5 mln Żydów, w innych krajach ok. 5,5 mln. Panowanie Rzymian wywoływało protesty ludności żydowskiej, która dwukrotnie wystąpiła przeciw obcej władzy.

Rzymianie, tłumiąc powstanie 66-73, zburzyli Świątynię, a po klęsce kolejnego powstania 132-135 prawie całą ludność żydowską wygnali z Judei. Rozpoczęło to okres
diaspory. Żydzi (poza maleńką liczbą) od tej pory nie zamieszkiwali już tej
ziemi przez 1800 lat!

Natomiast jej ludność tworzyli potomkowie starożytnych Kananejczyków i Filistynów, czyli dzisiejsi Palestyńczycy.
Zamieszkiwali oni tu nieprzerwanie, lecz nigdy nie udało im się uzyskać niepodległego bytu państwowego.

Dopiero od końca XIX wieku rozpocząła się ponowna kolonizacja Palestyny, co wzbudziło oczywisty sprzeciw Palestyńczyków.

Chylące się ku upadkowi Imperium Osmańskie (w przeszłości przychylne dla Żydów) nie reagowało. W okresie I wojny Najwyższa Rada Aliancka przyznając W. Brytanii mandat zobowiązała rząd brytyjski do stworzenia warunków powstania w Palestynie „żydowskiej
siedziby narodowej” (1917 tzw. deklaracja Balfoura) przy zapewnieniu praw cywilnych i wyznaniowych ludności nieżydowskiej.

Palestyńczycy występowali przeciw kolonizowaniu ich kraju w 1920, 1921, 1929 i w wielkim powstaniu 1936-39. Po wojnie napływ obcych wzmógł się, a Wielka Brytania
zwróciła się do ONZ. I organizacja ta, wysmarowana "prawami człowieka" podjęła 29 listopada 1947 pod naciskiem USA decyzję o podziale Palestyny na państwo palestyńskie i żydowskie.

Żydzi uzyskali 56% ziemi Palestyńczyków (i to najżyźniejszej), choć dotąd zdołali jej wydrzeć tylko 6% i było ich 500 tys., gdy autochtonów 1130 tys. Państwo żydowskie miało mieć 1100 tys. mieszkańców, w tym 600 tys. Palestyńczyków. Tymczasem Wielka Brytania zapowiedziała wycofanie wojsk i administracji z Palestyny na 14 V 1948, dzień wcześniej Tymczasowa Rada Narodowa w
Tel Awiwie proklamowała utworzenie Państwa Izrael.

Spowodowało to wkroczenie oddziałów armii egipskiej, irackiej, syryjskiej, libańskiej, jordańskiej, jemeńskiej i Arabii Saudyjskiej dla obrony swych braci. Działania wojenne
trwały do 1949.

Żydowscy agresorzy posiadali wsparcie zamożnej diaspory i braci z ZSRR (np. czołgi z Czechosłowacji), którzy liczyli na stworzenie bliskowschodniego ośrodka komunistycznego. Izrael zwyciężył i pod jego kontrolą znalazło się 6,6 tys. km2, czyli znacznie więcej niż to wynikało z wcześniejszego podziału Palestyny przez ONZ.

726 tys. Palestyńczyków zostało wysiedlonych lub uciekło przed ludobójstwem syjonistów. Żydzi opanowali część obszaru przyznanego Arabom, powiększając
terytorium swego państwa do ok. 20 tys. km2 (z 14 tys. km2 przyznanych przez ONZ).

Po klęsce rządy państw arab. zostały zmuszone do podpisania między II a VII 1949 zawieszenia broni z Izraelem (Arabia Saudyjska wycofała swe wojska bez podpisania
zawieszenia), akceptującego tymczasową granicę na linii przerwania ognia. Pozostała część kraju weszła w skład Jordanii.

W 1964 powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny.
W 1967 podczas tzw. wojny sześciodniowej agresor zajął syryjskie Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i wschodnią Jerozolimę, egipski Synaj i Okręg Gazy. Po wojnie Jom Kipur 1973 Egipt zdołał odebrać Kanał Sueski, a Syria część Wzgórz. Synaj powrócił do Egiptu na mocy pokoju w 1979. 6 czerwca 1982 miała miejsce żydowska agresja na Liban w celu likwidacji ruchu oporu OWP. Okupant wycofał się dopiero w 1985, a ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie w 2000.

Ale czy naprawdę ludobójstwa, rzezie i masakry "wybranych" podobają się Stwórcy człowieka?
Czy Bóg który dał ludziom oczy tego nie widzi?

Oto informacje, które znalazłam szukając o Wołyniu, wpisałam w google "bestialskie zbrodnie", i byłam w szoku gdy to znalazłam!
Naprawdę nie wiem, czy to wszystko jest prawdą, i nadal nie mogę w to uwierzyć, więc proszę stanowczo zaprzeczyć i zdementować jeśli coś z tego jest fake, a krąży sobie po necie!
Lecz jeśli to prawda, to ten Naród który wówczas zaparł się Zbawiciela, teraz zaparł się już samego Boga!:

– Hotel King David, 22 lipiec, 1946 – Hotel King David został wysadzony w powietrze
przez syjonistow zydowskich 22 lipca 1946 roku zabijając 91 osób.

– Masakra w Jehida – 13.12.1947 – ludzie z arabskiej wioski położonej w pobliżu Petah
Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż
do wioski zbliżają się kolumny wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt
podejrzliwi, gdyż Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia żydowscy terroryści wymordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w uniforny khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać wieśniaków. Zaczęli
strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami. Przez chwilę wydawało się, że bandyci
wymordują całą wioskę, jednak nadjechał prawdziwy patrol i przerwał masakrę.

Zginęło 7 Arabów. Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23
rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

– Masakra w Kiszas – 18.12.1947 – 2 samochody z terrorystami Hagany otwierającymi
ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę, zabijając 10 osób.
– Masakra w Qazaza – 19.12.1947 – 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku muktara
(„sołtysa”).

– Masakra w Al-Szejk – 1.01.1948 – tej nocy około 200 uzbrojonych żydowskich morderców Podeszło pod małą wioskę 5km na południowy wschód od Hajfy. Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów. Zginęło ponad 40
osób.

– Masakra w Deir Jassin – 9-10.04.1948 – najlepszy przykład żydowskiego bestialstwa i neohitlerowskiego zdziczenia. Muktar wioski zgodził się dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej „Jedność” Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem
Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04. syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy.
Mężczyznom odcinano genitalia. Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została
dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami, zażynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność sprawiało
oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i obcięto głowy na oczach rodziców.
Agencja Żydowska i władze brytyjskie wiedziały o trwającej masakrze.

Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin, późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z
Polski. Hagana organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David, w którym
z rąk żydowskich kolonistów padło 500 osób.

– Masakra w Naser Al-Din – 13-14.04.1948 – oddział Irgunu wszedł do tej wsi (blisko
Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli ich powitać i
zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło 40. Wszystkie domy
zrównano z ziemią.

– Masakra w Beit Daras – 21.05.1948 – po licznych nieudanych próbach zajęcia tej wsi
bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Mężczyźni zdecydowali, że kobiety i
dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły wieś, wpadły w zasadzkę i zostały
wymordowane.

-Masakra w meczecie Dahmash – 11.07.1948 – po zajęciu przez żydowski 89 batalion komandosów Mosze Dajana Liddy, Żydzi powiedzieli Arabom, przez głośniki, że będą

bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku żołnieży Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała rozkładały się przez 10 dni w upale.
Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i
Ramle, którym rozkazano opuścić te miasta. Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast
przybyło do obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i
upałów. Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły dalsze
ofiary.

– Masakra w Dawajme – 29.10.1948 – z zeznań żołnierza biorącego udział w okupacji
wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 do 100 mężczyzn, kobiet i
dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach. Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić
dwie kobiety do budynku, który miał zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak
jeden z morderców chwalił się zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została
przeprowadzona przez ludobójców z Liddy.

– Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951

– Masakra w Szarafat – 7.02.1951 – regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia
broni i wkroczyły do wioski położonej 5km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego
sąsiadów. 10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych.

– Masakra w Kibja – 14.10.1953 – 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy zaatakowało
przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od Jerozolimy. Używając
moździerzy, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili 42 domy, szkołę i meczet.
Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany. 75 wieśniaków zginęło, ich ciała
wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał rzeźnik Arabów – Ariel Szaron.

– Masakra Kafr Qasem – 29.10.1956 – izraelska straż graniczna zaczęła akcję nazwaną
Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muktarom tych wsi, że godzina policyjna tego dnia
aczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00. Muktarzy protestowali, iż poza wioską
jest 400 pracujących i nie ma czasu, by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że
się nimi zajmą. Mordercy czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43
osoby. Przy północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik
Dajan, kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem.

– Masakra w Al-Sammou – 13.11.1966 – armia przeprowadziła rajd na wioskę, niszcząc
125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało rannych.

– Masakra w obozach Sabra i Szatila – 15-18.09.1982 – wymordowanie przez
marionetkową Falangę Libańską i żydowskich żołnierzy przebranych za Libańczyków
ponad 3000 Palestyńczyków. Żydowska armia dostarczyła buldożerów i reflektorów
oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod okupacją Izraela. Operacja
zaplanowana i kierowana przez ministra obrony Szarona i Menachema Begina.

– Masakra w Ojon Qara – 20.05.1990 – żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad 20
ludzi i zastrzelił 7. 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni na innych
terenach.

– Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie – 8.10.1990 – policja otworzyła ogień do
modlących się, zabijając 22 wiernych.

– Masakra w meczecie Ibrahima – 25.02.1994 – żydowski terrorysta z Kiriat Arba
wymordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił 200. Póżniejsze manifestacje
krwawo zgniecione przez Żydów. 23 ofiary i setki rannych.

– Masakra w Jabalii – 28.03.1994 – żydowski bezpieczniak otwiera ogień zabijając 6 i
raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z samochodów i zabijani
strzałem w głowę.

– Masakra na punkcie kontrolnym Erec – 17.07.1994 – 11 Palestyńczyków zbitych, 200
rannych.

– „Żydowska egzekucja” – październik 2000 – jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo tragiczny i
charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają 12-letniego chłopca
Muhhamada al.-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45 minut!! Chłopca swym ciałem
chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po
hebrajsku żydowskich bandytów, by wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po
trafieniu 4 kulami, ten zostaje ciężko ranny. …Snajper zdjął kierowcę ambulansu
chcącego uratować ojca i syna.
Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich. Przykładem tego
było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło 101 osób. Wiele
zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji rak i nóg.
Conajmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady (1988-1993), 90 tys.
rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwającej od września 2000 (stan na styczeń 2003),
ok. 20 tys. rannych.
9 kwiecień 1948: Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260
Arabów, mieszkańców wioski Deir Yassin. Wiekszość zmasakrowanych to kobiety i dzieci.

W kwietniu 1954 roku w czasie Wielkiego Tygodnia i w
wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostaly napadniete, krzyże
połamane i zdeptane, groby zbezczeszczone. Tak wiec militarne podboje skierowane były przeciwko bezbronnym ludziom, którzy już wcześniej
zostali sparaliżowani przez takie napady jak w Deir Yassin (w wyniku którego 250
Arabów, mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zmasakrowanych.)

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do mediacji
pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16 września 1948 zalecał
aby UN „jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom prawo do powrotu do ich domów
na terenie zajętym przez Żydów.” Izraelici odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób.
Następnego dnia Bernadotte został zamordowany w Jerozolimie.
Odpowiedzialność za spektakularne zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe
oburzenie, zostało przyjęte przez nieznaną organizację „Fatherland Front”. Pod tą nazwą
faktycznie krył się Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna
powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 rok, że oni odpowiednio kierowali i prowadzili tą
operacje w której został zabity szwedzki dyplomata i jego francuski asystent. Zeitler, w
wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i „goyim” znowu próbują zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia Armistice) i
wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską siedzibę policji w Umm
Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat.
1950: Izrael zajął Al-Uja, zdemilitaryzowaną strefę po stronie egipskiej, i Baqquara po
stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc ich domy i zrównując
po nich ziemię buldożerami.

1950 – 1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych agresji przeciwko
arabskim pastwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne straty życia, w tym: ataki i
masakry w Quibya, Huleh w 1953, Nahalin, Kfar Qassem w 1954, Gaza i syryjska
placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku. 14 – 15 październik, 1953: Oddziały pod
komendą Ariel Sharon, zaatakowały nie uzbrojona wioskę arabską Qibya w
zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców
którzy przebywali w nich. Opis tego był tak makabryczny, że U.S. w połączeniu z U.N.
potępiły tą akcję i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.
Lipiec 1954: Izraelski wywiad umiescil „a ring of spies (moles)” szpiegosko-dyweryjna
siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych egipskich, brytyjskich i amerykańskich
ośrodków. 14 lipca została podłożona bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii.

Także amerykańskie Agencje Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone
przez pożary spowodowane przez podłożenie fosforowych środków zapalających. To samo
nastąpiło w teatrze brytyjskim. Członkowie tej siatki zostali złapani i przyznali, że zostali
zorganizowani przez NODIN – izraelską wojskowa wywiadowczą organizację. Celem było
prawdopodobnie sabotowanie egipskich stosunków z U.S. i Wielką Brytanią. Wiele komisji
badających tą aferę w Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony
Pinchos Lavon autoryzował tą operację.

1956 Oddziały izraelskich żołnierzy popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr
Qasim. 47 niewinnych ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią. Dokładnie przemyślane
masowe morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd
izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali oni zwolnieni po 2 latach a
po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w ciągu jednej godziny
został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako „urzędnik odpowiedzialny za
sprawy związane z… Arabami w tym mieście.”

1956 Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać kontrole
nad Kanałem Suezkim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku egipskiej decyzji
nacjonalizacji Kanału Suezkiego, Izrael połączył swoje siły z Francją i Anglią i dokonal
inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i okupował Półwysep Synaj, zajął Gaza Strip i
Sharm Al, który strzegł Cieśninę Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie
wycofał się pod połączoną presją ze strony U.N., U.S.A. i Sowieckiej Rosji.

Z punktu widzenia militarnego nie istniała potrzeba takiego zniszczenia. Była to wyłącznie
zawzietość przeciwko Arabom i chrześcijanom. Akcje te spowodowały zaistnienie
następnych 300 000 arabskich uchodźców, tworząc ich ogólną liczbę, – chrześcijańskich i
arabskich muzułmanów, większą niż populacja Montana, Nevada i Wyoming razem
wzięte. Właśnie w czasie tej kampanii Izraelici zaatakowali amerykański U.S.S. Liberty
powodując śmierć 34 osób jej załogi. Jeśli byłby to egipski lub rosyjski atak, Ameryka
weszłaby w stan wojny, lecz żydowskie glosy w Ameryce wyciszyły krytycyzm tej akcji.

Amerykanów także nie powiedziano o tym, że Izrael zawsze odmawiał podporządkowania
się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte na podstawie głosowania
co roku od 1948 o prawie powrotu palestyńskich uchodźców do swoich domów nigdy nie
były respektowane przez Izrael. Izrael był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty
Narodów Zjednoczonych został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki
przyjęcia!

1960 – 1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade Tiberias i
spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców.
1966: Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18 cywili,
poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet.
1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych wodach z
pełna premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie Wojny sześciodniowej. Izrael użył
podarowany im przez U.S. ekwipunek do zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na
całkowite zatopienie okrętu wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym
ataku. 34 marynarzy zostało zamordowanych i było170 rannych w tym rażąco zuchwałym
akcie wojny. Liberty był częścią Szóstej Floty, silnej grupy ludzi i okrętów opłacanych
przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów. Co myślą Żydzi o
naszych marynarzach, potomkach żołnierzy, którzy wyciągnęli ich z płomieni II Wojny
Światowej?

5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z pełna premedytacją największy i najbardziej
zdradziecki akt agresji na Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na
lotniskach w błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to
jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i egipski Sinai
Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew rzeczywistej sytuacji, Izraelici
sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób
Komisji Bezpieczeństwa U.N. Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i
cały świat ubolewał nad tymi niby ofiarami. W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów
trzeci bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość 3/4 miliona dolarów
własności kościelnej.

Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N. i całego świata zostało zupełnie
zdyskredytowane i dlatego Izraelici zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli
zaatakowani przez Egipt ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego
musieli uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku. Alan Hart cytuje byłego
dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu „Jesli Nasser nie dałby
pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w ciągu 6 do 10
miesięcy”, ponieważ jego militarni planiści doszli do wniosku że nadszedł właściwy czas
do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni, dostarczonej im głównie z Rosji.
Yitzhak Rabin jako Premier planował ten atak powiedział gazecie La Monde w lutym 1968
roku w zupełnie prosty sposób: „My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować
nas.”

15 luty, 1968: Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym wojska na bazę PLO
w Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500
izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień łącznie z
wieczorem. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona palestyńscy obrońcy odepchnęli
Izraelitów powodując poważne straty najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili 28
żołnierzy i 90 rannych.

1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za straty w wyniku
wojny wzdłuż Kanału Suezkiego. Izraelskie samoloty bojowe zaatakowały egipską szkołe
Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając 75 dzieci i raniąc ponad 100.
Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z najbardziej świętych miejsc – meczet Al Aqsa
Mosque w Jerozolomie, powodując szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła ponad
bilion Muzułmanów na całym świecie w stan głębokiego cierpienia.
12 marzec, 1070: Izraelskie siły napadły część południowego Lebanon pod nazwą Fatah-
Land zabijając wiele pelestyńskich i lebanonskich cywili.

8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy
zbombardowały palestyńskie cele w Lebanon i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając
setki cywili. Ta akcja została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w
Knesecie, że „Izrael przyjął teraz nowa taktykę polegająca na atakowaniu
terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć.”

10 kwiecień, 1973: Jednostki izraelskich komandosów z pomocą lebanonskich
kolaborantów wtargnęły do rezydencyjnej części Beirutu i zamordowały trzech liderów
PLO – Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser.
1974: Izraelskie lotnicze jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Beirucie i
zniszczyły 13 cywilnych samolotów.

W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny syryjski samolot i zmusiły do
lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi on palestyńskiego dowódcę komandosów.
Obiektami ataków i rabunku było kilka chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z
poważnym uszkodzeniem kościoła Holy Sepulchre, zrownaniem z ziemią czterech
chrzescijańskich centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary.
1975 – 1980: Izraelski wywiad – MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami w
których zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców, i
dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i Brukseli,
wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i egipskiego naukowca
w dziedzinie nuklearnej Dr.Al Mashad.

1981: Wprowadzając swoja taktykę tak zwanego uprzedzającego ataku, izraelskie
lotnictwo zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu.
6 czerwiec, 1982: Inwazja militarna na Lebanon. Mniej niż dwa tygodnie po swojej
elekcji, nowy rząd Monachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w
tej wojnie zmierzające do zlikwidowania PLO w Lebanonie.
Czerwiec 1982: Izraelskie siły rozpoczęły swoja wściekła inwazje na Lebanon.W
rezultacie tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców i lebanonskich miast i wiosek
została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na palestyńskie cele
w południowym Lebanonie i Beirucie, zabijając prawie 1000 ludzi i raniąc wiele więcej.
Wymyślona taktyka „uprzedzającego ataku” została zaniechana i nawet korespondent
Jerusalem Post miał trudności z uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów – „Po kilku
dniach działań na północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co
spowodowało izraelskie piątkowe bombowe rajdy.” Oburzony izraelskim atakiem i
okrutnym zniszczeniem Beirutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina
„niezrównoważonym”, „terrorystą”, i „hańbą dla ludzi”. Oskarżył Sharona jako osobę,
która pomaga w zrobieniu z Izraela „Prusji Środkowego Wschodu.”

17 Lipiec, 1982 Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na niskim
pułapie nad Beirutem bombardując jego gęsto zaludnioną część – Fakahani. Pięć
wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, 200 zabitych i 800 rannych.
Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z nich które przeżyło, to wyciągnięte
przez lekarzy z łona zabitej matki. Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael
Eitan ogłosił w izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary
ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowią izraelskiego „ostatecznego
rozwiązania”.

Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były kontynuowane w następnych tygodniach
po napadzie na Beirut w lipcu. Był to początek inwazji na Beirut, która zapoczątkowała
80-dniową wojnę dowodzona przez Ariel Sharon (wtedy izraelski Minister Wojony) i
spowodowała zniszczenie znacznej części Beirutu, zabicie i zranienie tysięcy palestyńskich
i lebanonskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano masakry uchodźców w Sabra i
Shatila w której 2 500 palestyńskich kobiet, dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna
krwią. Nawet izraelski Sąd Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem
winnymi tej masakry.
Październik 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody i biura
trzech elekcyjnie wybranych majorów miast w West Bank, Nabulus Rammallah i Al
Beireh.
1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie przechwyciły na pełnym morzu handlowy
statek w pobliżu Lebanon i uprowadziły wielu Palestyńczyków.
1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły siedzibę PLO w Tunisie.
1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie znanego palestyńskiego
karykaturzystę Naji Al Ali.

Kwiecień, 1988: Jednostka izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w
Tunisie. Al Wizar był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę
Intifada. Został zamordowany w czasie snu.
Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu rajdach tłukły pociskami i bombami
palestyńskie cele w lebanońskich Shouf Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijając
wielu cywili łącznie z 15 dziećmi szkolnymi w Damour.
14 Kwiecień, 1989: Izraelscy strażnicy graniczni wraz z osadnikami zaatakowali spokojną
wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem. Ośmiu Palestyńczyków zmasakrowano i ponad 50
zostało rannych.

Syjonistyczne państwo oficjalnie stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec
Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i dzieci. Policja polityczna Shin Beth, a także Główne
Siły Bezpieczeństwa, żołnierze i policjanci, określają je jako „umiarkowaną presję
fizyczną” i, jeżeli ofiara nie poddaje się, „rosnącą presją fizyczną”. Przykładów tej presji,
ujawnianych przez organizacje praw człowieka i obrońców Arabów
(palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa Organizacja Przeciwko
Torturom, Amnesty International, Felicja Langer – żydowska obrończyni arabskich ofiar),
jest wiele. Na przykład: „shabeh”- przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie
kajdankami tak, że głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara
zamykana jest w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa
plastrem na ok.2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia; przypalanie
jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w lodowatej wodzie; wieszanie za
dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce
piersiowej; gwałt na kobietach z rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w
pomieszczeniach pozwalających tylko na pozycję stojącą; przypalanie odbytu; wyrywanie
włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie ciała
papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na ofiarę;
długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z nagranymi jękami innych
ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu; gwałcenie kobiet!

Strony

Skomentuj